เปิดเทอมวันแรก กับการ์ตูน...และคนบ้าโรคจิต- -!

posted on 02 Nov 2009 18:26 by happy-melodii in my-diary

วันนี้~~ 02/11/09 เปิดเทอมภาคเรียนที่สองแล้วค่า

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเทอมที่สอง ยังสบายดีทั้งกายทั้งใจ (แต่สุขภาพดูเหมือนไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เพราะอะไรน่ะรึ หึหึ .. ก็เทอมแรกปั่นโปรเจค ปั่นรายงาน ปั่นชิ้นงานกันจนหัวหมุนติ้ว ไม่ได้นอนน่ะสิ)

เอาล่ะ อย่าพูดถึงอดีตเลย มาเข้าเรื่องวันนี้กันดีกว่า

เริ่มต้นวันแรกของเทอมด้วยเสียงปลุกของพี่สาวสุดที่รักและเคารพ- -" คือว่า ตอนแรกตั้งนาฬิกาปลุกในมือถือไว้ 6.20น. แต่คุณพี่มาเคาะห้องเรียกตั้งแต่ 6โมงกว่าๆนิดๆ ไอ้เราเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ตีสอง พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูอย่างมึนๆ อึนๆ กึ่งฝันกึ่งตื่นอยู่เลยตอนนั้น

พอเปิดประตูออกไป ก็เห็นหน้าคุณพี่ยืนอยู่ เราก็ถามออกไปอย่าง งงๆ ว่า

"เรียกหรอ"

"เออสิ วันนี้ไปเรียนไม่ใช่หรอไง"

...อึ้งไป5วิ...

"เออว่ะ วันนี้เปิดเรียนนี่หว่า"

จากนั้นเลยลุกไปเข้าห้องน้ำอะไรให้เรียบร้อย ในหัวยังคิดอยู่เลยว่า ลืมได้ไงฟะว่าวันนี้ต้องไปเรียน

จากนั้นพอกินข้าวเสร็จ ก็ออกจากบ้านไปรอรถเมล์ตอน 7โมงกว่าๆ จริงๆมีเรียนเก้าโมงครึ่งแต่มันต้องใช้เวลาเดินทางหน่อย บ้านไกลก็เงี้ย (เศร้า)

แล้วก็ถึงเวลาเรียน อืม...เรียกได้ว่าไม่ได้เรียนดีกว่า อาจารย์แค่แนะนำพูดๆ อะไรนิดหน่อยแล้วก็ให้นักศึกษาออกมาแนะนำตัวทีละคน

คือว่า.. อาจารย์คะ ในห้องมันก็มีร้อยกว่าคนได้ อาจารย์เอาจริงอะ?

สุดท้ายก็ได้ออกไปแนะนำตัวจริงๆ เพราะอาจารย์เค้าจะเช็คชื่อด้วย

จึงทำให้...จากที่ต้องเลิกเที่ยงตรง เลทมาถึงเที่ยงครึ่งแน่ะ

จากนั้นก็ได้เวลากลับบ้าน จริงๆก็ไม่ได้อารมณ์เสียอะไรหรอกที่อ.เค้าปล่อยช้า ตรงกันข้าม วันนี้เป็นวันที่อารมณ์ดีสุดๆเลย ตอนเช้ารถก็ไม่ติด รอรถก็ไม่นานเท่าไหร่ คนก็ไม่แน่น แถมได้นั่งด้วย

แถมวันนี้ตอนเช้า อากาศยังดีอีกแน่ะ ลมพัดเย็นๆ สบาย แดดก็ไม่ร้อน

รู้สึกอารมณ์ดีอย่างที่ไม่ค่อยได้เป็น (หมายถึงวันไปเรียนน่ะนะ เพราะทุกทีจะง่วงแล้วง่วงอีก ไม่ก็จะมีอะไรนู่นนี่ให้อารมณ์เสียบ่อยๆ )

อารมณ์ดีถึงกระทั่งว่า เดินอมยิ้มเลย55 เจอแม่บ้านก็ยิ้มให้ แบบ อารมณ์มันดีอ้ะ

อ่า หลังจากนั้นก็แอบแวบไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งแถวๆบ้านหล่ะ ~ จุดประสงค์ก็คือ ...

....ไปเพื่อซื้อการ์ตูน(การ์ตูนอะไร..นั่นหล่ะ55 รู้ๆกันอยู่)

ฉกมาจากชั้นได้2เล่มก็ไปจ่ายเงิน แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

แล้วก็เดินกลับบ้าน .. เพราะห้างอยู่ไม่ไกล

เดินๆอยู่ ใกล้จะถึงบ้านแล้ว นั่นล่ะค่ะ ...

ก็เกิดเรื่องขึ้น

เรื่องอะไรน่ะหรอ....เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนแรกเดินๆอยู่อะนะ แล้วจู่ๆก็เห็นคนบ้าคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเท้า

จะไม่อะไรเลยถ้าคนบ้าคนนี้มันไม่ใช่คนโรคจิตด้วยน่ะ

โรคจิตยังไง ... ก็คนธรรมดาๆที่ไหนเค้าจะถอดกางเกงของตัวเองออกมาจนเห็นบ็อกเซอร์แบบนั้นล่ะคะ แล้วนี่มันทางเท้านะ ... ทางเท้าติดกับถนนใหญ่เลยแหละ

ตอนเห็นก็ไม่ใช่ไม่กลัวนะ คือมันหันมายิ้มให้ด้วยอ้ะ แบบแสยะยิ้มใส่ ไอ้เราก็...ข่มใจ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

ตรงนั้นยังไงก็ต้องเดินผ่าน ยังไง๊ยังไงก็ต้องเดินผ่าน

ข่มใจเดินผ่านไป แบบหน้านิ่งที่สุดเท่าที่จะนิ่งได้ ในใจก็คิดว่าถ้าเราทำท่ากลัวมันอาจจะเข้ามาทำอะไรก็ได้

และแล้วก็เดินผ่านไปได้โดนสวัสดิภาพค่ะ แต่พอก้าวพ้นไปสองก้าว ได้ยินเสียงอะไรแว่วๆมาไม่รู้ ฟังไม่ถนัดเพราะเสียงรถมันดัง

แต่ต้นเสียงนั้น คิดว่าน่าจะมาจากคนบ้าโรคจิตคนนั้นแหละ ชัวร์ เพราะตอนนั้น ตรงนั้น ไม่มีใครเดินเลยนอกจากเรา เหอๆๆ

ได้ยินทำนองอะไร สาวๆ เนี่ยแหละ

แต่ก็ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในที่สุด เฮ้อ...โล่ง

เดินไปได้ไม่ถึง 20ก้าว ก็เจอคนบ้าอีกคนนึงค่ะ แต่คนนี้เคยเห็นบ่อย เพราะนอนอยู่แถวนี้ เลยไม่ได้กลัวอะไรเท่าไหร่

สรุปก็คือ กลับถึงบ้านโดนปลอดภัยไร้กังวล แถมได้การ์ตูนมาสองเล่ม เย้

จะว่าไป ที่มันไม่เกิดอะไรขึ้นอาจเพราะ ที่ทำหน้านิ่งด้วยแหละ คือว่าเมเป็นคนที่ว่า..ถ้าอยู่เฉยๆ ไม่พูดไม่จา หน้าจะนิ่งมากกก ก็ไม่รู้ตัวหรอกนะ แต่เพื่อนเคยทักว่าตอนเมอยู่เฉยๆ หน้านิ่งน่ากลัว (555)

พอมาคิดก็ .. อืม..เราคงเป็นอย่างที่มันว่าจริงๆแหละ ก็เวลาเดินเนี่ย ถ้าไม่ทำหน้านิ่งแล้วจะให้ยิ้มไปทั่วหรอ

เดี๋ยวก็คิดว่าเป็นบ้าอีก

ยกเว้นตอนอารมณ์ดีหล่ะนะ เพราะเวลาอารมณ์ดีมันก็ต้องอมยิ้มบ้างไรบ้างใช่มะ แต่เวลาอารมณ์ปกติเนี่ย จะให้ยิ้มแจกจ่ายทุกคนที่เดินผ่านคงไม่ไหว

แล้วเรื่องเจอคนโรคจิตเนี่ย ... เจอมาเยอะแล้วค่ะชีวิตนี้ ทั้งๆที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ แต่ทำไมชั้นต้องเจอเรื่องอะไรแบบนี้มากกว่าคนอื่นเค้าฟะ

เจอมาหมดแล้ว ทั้ง โรคจิตชอบโชว์(นั่นอะ)บนรถเมล์ โรคจิตชอบตาม(นี้น่ากลัวมาก) โรคจิตมานั่งเบียด(บนรถเมล์อีกแหละ) โรคจิตบนรถไฟฟ้า(ไม่แน่ใจแต่คิดว่าใช่ แบบเอามือมาโดนก้นอิชั้น) สารพัดจะโรคจิต